هر لقمه ای که فرو می رود ممد حیات ست و چون در می آید بی شک مفرح ذات. و این را در نیابی مگر آن روز که لقمه را بلعیده باشی و توان قضای حاجتت نباشد: چشم قناعت درویش از چشمخانه برون می جهد و رشته ایمان فقیه گسسته می گردد.
از دست و زبان که بر آید / کز عهده دفع اش به در آید
اعملوا آل داوود زورا و قلیل من یابسین منصور
+ نوشته شده توسط خودم در سه شنبه دهم شهریور 1388 و ساعت
16:34 |